ΑΟΡΑΤΟΣ
Στο καταμεσήμερο μιας ηλιόλουστης μέρας, σε έναν κόσμο μακριά από τον δικό μας, γεννήθηκε ένα πλάσμα αλλόκοτο. Δεν ήταν από σάρκα και οστά σαν κι εμάς. Δεν μπορούσε να πιάσει τον εαυτό του, ούτε να σηκώσει κάτι με τα χέρια του. Ήταν αόρατο στους άλλους και αδυνατούσε να δει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Είχε προσπαθήσει να ξεχωρίσει τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, να δει το χρώμα των μαλλιών του, να ψαχουλέψει την αντανάκλασή του στο ποτάμι, μάταια όμως.
Πέρα από αυτό το γνώρισμα, είχε ένα ακόμη: όπως κανείς δεν τον έβλεπε· κανείς δεν τον άκουγε. Κανείς δηλαδή, εκτός από όσα ζουν γύρω μας και δεν μιλούν: τα δέντρα, τα λουλούδια, τα βουνά, ο ήλιος και το φεγγάρι έγιναν οι μόνοι του φίλοι.